Hoe geniet je van het avondritueel?

Regelmatig krijgen we mailtjes van ouders die vragen hoe ze het avondritueel korter kunnen maken. Moeders en vaders die schrijven dat het bij hen soms wel een uur duurt.

En ondanks dat ik weet dat dat helemaal oké is, betrap ik mezelf ook op zuchten als de luikjes van mijn eigen twee later dichtvallen dan ik had gehoopt.

Zoals vanavond.

Ik heb een lange werkdag gehad en de kinderen net opgehaald. Mijn man komt pas laat thuis, en ik kijk uit naar een rustige avond op de bank. De kinderen denken op hun beurt dat er nog flink gespeeld gaat worden, en dan horen ze die verdraaide bel van de ijscoman.

Als ik met mijn ogen knipper staan ze al op straat te roepen welke smaak ze willen. Ik doe nog een poging door te zeggen dat ze iets belangrijks vergeten. Mijn zoon roept: "O ja, geld!" en rent naar binnen voor zijn spaarpot. Ik mompel: "Of het aan je moeder vragen?" waarop mijn dochter met haar allerliefste gezicht vraagt: "Mammie, mogen we een ijsje?" Mijn zoon staat er hoopvol achter met die spaarpot in zijn handen.

Ik zwicht. In mijn achterhoofd wetend dat die suiker er ook nog uit gestuiterd moet worden.

Maar dit moment nemen ze me niet af, en ik besluit ervan te genieten.

Vier minuten

Dat genieten is natuurlijk van korte duur, want suiker en vermoeide kinderen gaan net zo goed samen als water en vuur.

Ik daag ze uit voor een wedstrijdje tegen de klok. Tegen de klok, en niet tegen elkaar, want ik heb geen zin om de competitie tussen broer en zus verder aan te wakkeren. Mijn zoon probeert er af en toe toch nog van te maken dat hij sneller is dan zijn zus, maar met wat volhouden winnen we samen in vier minuten van de klok.

Ik ben trots op mezelf dat ik dit in een vaatje samenwerken heb weten te gieten en zo wat tijd heb gewonnen. Die avond op de bank is nog haalbaar, denk ik.

Boven

Boven aangekomen klopt mijn verwachting alweer niet. Er zijn twee hoopvolle koppies in het grote bed geschoven. "Maaaam, zullen we samen hier slapen?"

Ik kies eieren voor mijn geld en kruip ertussen.

Samen luisteren we naar een meditatieverhaaltje en het lukt me om mijn sst er met net genoeg liefde uit te brengen dat alleen ik de irritatie hoor. Want in mijn hoofd wens ik dat ze er rustig van worden en gaan slapen.

Na nog wat geklets, en strenge woorden dat ze anders naar hun eigen bed moeten, gaan de luikjes dicht.

20.25 uur. Dat had ik me toch anders voorgesteld.

Waarom voelt dat als verlies?

En daar lig ik dan, en ik vraag me af waarom dat eigenlijk het gevoel geeft dat mijn avond vergaat.

Want wat is er nou precies gebeurd? We hebben samen een ijsje gegeten. We hebben een wedstrijdje gedaan waarbij mijn zoon en dochter aan dezelfde kant stonden. Ze wilden bij mij liggen. En ze zijn allebei zonder één keer ruzie in slaap gevallen.

Als iemand anders me dat had verteld over zijn avond, had ik gezegd dat het een mooie avond was.

Ik denk dat het hem hierin zit: bij het avondritueel houden we onszelf een tijd voor ogen. Bij andere dingen doen we dat niet. Als het leren fietsen drie weken duurt in plaats van één, vinden we dat niet erg. Als het gezellig samen eten uitloopt, is dat juist een teken dat het gezellig was.

Maar zodra het over slapen gaat, komt er een klok bij. En vanaf dat moment kan een avond mislukken, ook als er niets mis is gegaan.

Misschien herken je dat wel: dat je beneden komt en meteen denkt hoe laat het is, in plaats van hoe het ging. Dat is niet omdat je een ongeduldige ouder bent. Dat is omdat wij met z'n allen hebben afgesproken dat dit iets is wat snel moet, en dat is nergens op gebaseerd.

Vandaag besluit ik iets anders

Ze zijn maar zo kort klein. Dat weet ik, en op een avond om acht uur helpt dat weten weinig.

Toch besluit ik vandaag dat het oké is. Ik veroordeel mezelf niet op de tijd die het heeft gekost. Het is me gelukt om deze twee zonder strijd in bed te krijgen, en dat is alles waard.

Ik geef ze een dikke kus en til ze naar hun eigen bed. Dat glas wijn wordt een kop thee, want vroeg beneden zitten ga ik vandaag toch niet meer halen.

En dat is prima.

Voor jou

Als je dit leest omdat je zelf zoekt hoe het korter kan: dat snap ik, en dat is een terechte vraag. Er is ook echt wat aan te doen, en het begint vaak niet bij sneller gaan maar bij eerder beginnen. Daarover schreven we dit stuk over de haast rond het bedritueel, en hoe je zo'n avond opbouwt lees je bij het bedritueel.

Maar het kan ook zijn dat het bij jullie niet korter hoeft. Dat het gewoon een uur duurt omdat jouw kind een uur nodig heeft, en dat de enige die daar last van heeft die klok in je hoofd is.

Wil je weten wat er bij jullie speelt en waar je het beste kunt beginnen, doe dan de test. In de OpvoedApp lees je daarna hoe je die avond aanpakt, en ook hoe je ermee omgaat als hij weer langer duurt dan je had gehoopt.

Recente berichten