Terug naar Hechting
Hechting
Hoe versterk je de ouder-kind relatie?
In dit artikel lees je waarom die relatie zoveel bepaalt, het verschil tussen tijd en contact en als de band beschadigd voelt. Zo krijg je zachtere woorden en concrete stappen voor thuis.
Je bent de hele dag met je kind bezig. Halen en brengen, koken, aankleden, vragen of het huiswerk af is, vragen of hij zijn jas wil aandoen.En dan kan het toch gebeuren dat je op een avond denkt: ik heb hem vandaag eigenlijk niet echt gesproken.Dat is niet omdat je te weinig tijd met hem doorbrengt. Dat is omdat vrijwel alle tijd die jullie samen hebben, gaat over dingen die moeten.
Waarom die relatie zoveel bepaalt
De relatie tussen jou en je kind is de plek waar hij leert hoe relaties werken. Hoe je met iemand omgaat die je lief hebt, wat er gebeurt als je ruzie maakt, of je mag zeggen wat je vindt, en of het daarna weer goedkomt.Dat neemt hij mee naar alles wat daarna komt: naar vriendschappen, naar school, en later naar zijn eigen relaties.Daarnaast is die relatie zijn basis om vanaf te vertrekken. Een kind dat weet dat hij kan terugkomen, durft verder weg te gaan. Dat klinkt tegenstrijdig en het is precies hoe het werkt: nabijheid maakt zelfstandigheid mogelijk in plaats van dat het die in de weg zit.Het verschil tussen tijd en contact
Hier zit de kern van dit hele stuk, en het is geruststellender dan je zou denken.Je kunt een hele dag met je kind doorbrengen zonder dat er contact is. Je bent dan bezig met wat er moet gebeuren, en je praat over dingen in plaats van met elkaar.En je kunt in tien minuten wel echt contact hebben. Naast hem zitten terwijl hij iets laat zien, meedoen met wat hij aan het doen is, of gewoon samen iets doen zonder dat het ergens toe moet leiden.Dat betekent dat je hier geen tijd voor hoeft vrij te maken die je niet hebt. Het gaat om de kwaliteit van een klein deel van de tijd die jullie toch al samen zijn.Wat de relatie versterkt
Tien minuten per dag waarin niets moet. Geen schermen, geen vragen over school, geen opdrachten. Hij bepaalt wat jullie doen en jij doet mee. Dat is voor veel gezinnen de meest effectieve verandering die er is, en tegelijk degene die er in een drukke week als eerste af valt.
Sluit aan bij wat hem bezighoudt. Zijn spel, zijn muziek, dat spelletje waar je niets van snapt. Dat hoeft je niet te interesseren om er interesse in te tonen, en het is bij oudere kinderen vaak de enige deur die nog openstaat.
Luister zonder meteen op te lossen. Dit is voor ouders het moeilijkste, want je ziet precies wat hij zou moeten doen. Toch vraagt een kind dat zijn verhaal kwijt kan, eerder zelf om je mening.
Doe dingen samen die niet over hem gaan. Koken, klussen, boodschappen. Naast elkaar bezig zijn levert bij veel kinderen meer gesprek op dan tegenover elkaar zitten.
Herstel na een botsing. Als je te fel was, kom er dan op terug. Dat is misschien wel het krachtigste wat er is, want daarmee leert hij dat een band tegen een stootje kan.
Wat eraan knaagt
Als alle gesprekken over taken gaan. Kom eten, ruim op, doe je huiswerk. Als dat het meeste is wat jullie tegen elkaar zeggen, gaat hij jou associëren met dingen die moeten, en dan wordt hij bij voorbaat afwerend.
Als je vooral reageert op wat er misgaat. Kinderen die thuis vooral horen wat er niet goed ging, gaan dat over zichzelf geloven. En jij mist ondertussen de momenten waarop het wel goed ging, want die vallen minder op.
Als je er met je hoofd niet bij bent. Dat merkt hij, ook als je naast hem zit. En bij jonge kinderen leidt dat vaak tot meer gedrag om je aandacht terug te krijgen, wat er dan uitziet als lastig zijn.
En als er te veel op je bord ligt. Dit is de eerlijkste van de vier: als jij overloopt, is er geen ruimte voor contact, hoe graag je ook wilt. Dat is geen kwestie van niet willen maar van een tekort aan ruimte.
