Terug naar Hechting

Hechting

Hoe verloopt de hechting van je baby in de couveuse?

In dit artikel lees je waarom dit begin anders is, wat je wél kunt doen en wanneer je er hulp bij vraagt. Zo krijg je zachtere woorden en concrete stappen voor thuis.

STRENGE REVIEW: dit artikel gaat over baby's in het ziekenhuis. Lees het regel voor regel na.Je kind is geboren, en in plaats van bij jou ligt hij in een couveuse. Er zijn slangetjes, er piept van alles, en er lopen mensen rond die weten wat er moet gebeuren terwijl jij dat niet weet.Dat is niet hoe je het je had voorgesteld, en naast alle zorgen over zijn gezondheid zit er waarschijnlijk nog een vraag onder die je misschien niet hardop stelt: gaat dit iets doen met onze band?Laat ik daar meteen antwoord op geven. Nee, dit hoeft geen blijvende gevolgen te hebben voor jullie hechting. Het maakt het begin wel anders, en dat is iets om te weten in plaats van om je zorgen over te maken.

Waarom dit begin anders is

In de baarmoeder was het warm, donker, krap en constant in beweging, met altijd het geluid van jouw hartslag erbij. In de couveuse wordt dat zo goed mogelijk nagebootst: er wordt afgeschermd tegen hard geluid en fel licht, en de temperatuur wordt geregeld.Toch is het anders, en het grootste verschil is dat jij er niet steeds bent. Jullie eerste weken samen gaan over machines, tijden en toestemming vragen, in plaats van over hem oppakken wanneer je wilt.Dat is een reëel verschil en het betekent niet dat de band niet ontstaat. Hechting bouwt zich op over maanden en jaren, en niet in de eerste dagen. Wat er in deze periode gebeurt is dus een ander begin, geen gemiste kans.

Wat je wél kunt doen

Vraag om buidelen, zodra het mag. Huid-op-huidcontact heeft voor een te vroeg geboren baby aantoonbaar veel effect: het regelt zijn ademhaling, zijn hartslag en zijn temperatuur, en het helpt bij de hechting. Vraag ernaar en vraag hoe vaak en hoe lang het kan, want daar is meestal meer mogelijk dan ouders uit zichzelf vragen.
Praat en zing tegen hem. Je stem kent hij al van voor de geboorte, en die is voor hem herkenbaar tussen alle geluiden van de afdeling.
Doe mee met de zorg. Verschonen, temperatuur meten, de sonde helpen klaarmaken. Dat zijn kleine handelingen en ze maken je van bezoeker weer ouder, en dat is voor jullie allebei belangrijker dan het lijkt.
Laat iets van jezelf achter. Een doekje dat naar jou ruikt bij hem in de couveuse. Geur is voor een baby een van de sterkste manieren om iemand te herkennen.
Let op zijn signalen en volg zijn tempo. Een te vroeg geboren baby kan maar kort contact aan en laat op zijn eigen manier merken wanneer het genoeg is. De verpleegkundigen kunnen je precies leren waar je op moet letten; vraag daarnaar, want dat is informatie die je anders mist.
En vraag alles wat je wilt weten. Ook wat je een domme vraag vindt. Je bent geen gast op die afdeling, je bent de ouder.

Hoe het is voor jou

Dit stuk hoort erbij, want het gaat in de meeste informatie alleen over de baby.Een kind in de couveuse betekent voor jou meestal weken van spanning, heen en weer rijden, slecht slapen en steeds wachten op uitslagen. Daar komt vaak schuldgevoel bij, over de zwangerschap of over iets wat je had kunnen doen, ook al is er meestal helemaal niets wat je had kunnen doen.En er is nog iets waar zelden over wordt gepraat: dat het zwaar is om moeder of vader te zijn van een kind dat je niet zomaar mag oppakken. Je hoort blij te zijn dat hij leeft, en ondertussen mis je iets waar je recht op had.Dat allebei tegelijk voelen is normaal, en het betekent niet dat je ondankbaar bent.

Als het gevoel er niet is

Sommige ouders voelen die golf van liefde niet meteen, en bij een start in de couveuse komt dat vaker voor.Dat is begrijpelijk: je hebt afstand moeten houden, je hebt je beschermd tegen wat er kon gebeuren, en je hebt weken in de overlevingsstand gezeten. Dat gevoel komt vaak later alsnog, meestal als jullie thuis zijn en het gewone leven begint.Blijft het uit, of merk je dat je somber wordt, dan is dat iets om te bespreken. Dat is geen falen als ouder; het is een normale reactie op een abnormale start, en er is goede hulp voor.

Wanneer je er hulp bij vraagt

Vraag het aan de verpleegkundigen op de afdeling, want die hebben hier dagelijks mee te maken en denken graag mee. In veel ziekenhuizen is er ook een maatschappelijk werker of psycholoog voor ouders; dat is niet voor als het echt misgaat maar gewoon onderdeel van de zorg.En blijf ook na thuiskomst aan de bel trekken bij het consultatiebureau als je merkt dat het niet goed met je gaat, of als je zorgen houdt over het contact met je kind.

Tot slot

Dat jullie zo begonnen zijn, is niet wat je had gewild, en het bepaalt niet hoe jullie band eruit gaat zien.Wat die band maakt, zijn de duizenden gewone momenten die nog komen: het voeden, het verschonen, het oppakken als hij huilt. Daar zijn er zoveel van dat deze weken er uiteindelijk maar een klein deel van zijn.Ondertussen zit je er wel middenin, en dat is zwaar op een manier die alleen ouders die het hebben meegemaakt echt begrijpen. Zorg dus ook voor jezelf, want dat is in deze periode geen luxe.Meer over hechting lees je bij hechting bij baby's.Wil je weten waar bij jullie de meeste ruimte zitIn de OpvoedApp lees je daarna hoe je dat contact thuis verder opbouwt.