Mijn kind is zo negatief: hoe help je hem anders kijken?

Je gaat naar een pretpark en op de terugweg zegt hij dat het niks was omdat hij één attractie niet heeft gedaan.Je hebt zijn lievelingseten gemaakt en het eerste wat je hoort is dat er te veel saus op zit.En dan denk je: hoe kan het dat hij alleen ziet wat er niet was?

Waarom je kind zo negatief is

Een negatief kind is niet ondankbaar. Voor een deel is het aanleg. Sommige mensen zijn van nature gevoeliger voor wat er ontbreekt, en dat zie je al vroeg.Voor een deel is het aangeleerd. Als er in huis vaak wordt benoemd wat er misging, neemt een kind die bril over. Dat is geen verwijt aan jou, want dat gebeurt zonder dat iemand het merkt.En voor een deel is het bescherming. Een kind dat al vaak is teleurgesteld, kan gaan verwachten dat het tegenvalt. Dan doet het minder pijn als het inderdaad tegenvalt.Bij een kind dat sowieso onzeker is, komt dat er nog bovenop. Meer daarover bij een onzeker kind.

Wat het kost, voor hem en voor jou

Voor hem: hij voelt zich vaak achtergesteld en heeft het gevoel dat hij tekortkomt. Er zitten veel negatieve gedachten in zijn hoofd, en daardoor zit hij minder lekker in zijn vel dan een kind dat het glas halfvol ziet.Voor jou: het kost energie. Je doet je best, je regelt iets leuks, en er komt commentaar. Op een gegeven moment ga je er zelf ook tegenop zien.Dat mag je best zwaar vinden. Er wordt vaak gedaan alsof je als ouder onvermoeibaar positief moet blijven, en dat is niet vol te houden bij een kind dat structureel de andere kant op kijkt.

Waarom positief denken aandragen niet werkt

Het eerste wat je doet is tegenwicht bieden. "Maar we hebben toch acht andere attracties gedaan?" Of je gaat ertegenin. Of je laat het maar zitten.Geen van die drie werkt, en er is een reden voor.Als jij zegt dat het wél leuk was, hoort hij dat zijn beleving niet klopt. En dan komt er niets binnen, want hij is het niet met je eens en hij voelt zich bovendien niet begrepen.Zo ontstaat dat rare gesprek waarin jij steeds positiever wordt en hij steeds negatiever, en waarin jullie allebei je gelijk staan te verdedigen.

Wat wel helpt

Erken om te beginnen wat hij ziet, met iets als "balen dat die ene attractie niet lukte", want pas als hij zich gehoord voelt ontstaat er ruimte voor iets anders. Vraag daarna naar de andere kant in plaats van hem aan te dragen: "was er ook iets wat je wel leuk vond" werkt beter dan zelf opsommen wat er allemaal goed ging, want als hij het zelf zegt telt het en als jij het zegt is het jouw mening.Doe dat wel één keer en niet meer, want als je blijft doorgaan wordt het alsnog een discussie waarin jij steeds positiever wordt en hij steeds negatiever. Maak er liever een gewoonte van dan een gesprek: aan tafel of bij het naar bed brengen noemt iedereen iets van de dag, jij ook, zonder dat het een opdracht wordt waar hij zich aan moet houden.Laat daarbij vooral zien hoe jij het zelf doet, met iets als "ik was vandaag chagrijnig omdat ik in de file stond, en toen bedacht ik dat ik tenminste die podcast heb uitgeluisterd". Kinderen nemen die manier van kijken over zonder dat je er iets over hoeft uit te leggen.En verwacht geen omslag, want dit is een bril die zich in jaren heeft gevormd. Het gaat er ook niet om dat hij ineens een vrolijk kind wordt, maar dat hij gaandeweg leert dat er ook een andere kant bestaat.

Tot slot

Je kind is niet ondankbaar. Hij kijkt alleen naar wat er ontbreekt, en dat is een gewoonte in zijn hoofd en geen oordeel over jou.Dat het toch als een oordeel voelt, snap ik. Je hebt je best gedaan, en het eerste wat je hoort is wat er niet goed was. Dat je daar moedeloos van wordt is niet omdat je te gevoelig bent.Wat je kunt doen is niet zijn bril vervangen, maar er af en toe een tweede naast leggen. Dat gaat langzaam, en het gaat wel.Wil je weten waar bij jullie de meeste ruimte zit,

Doe de test

In de OpvoedApp lees je daarna hoe je dat gesprek voert zonder dat het een discussie wordt.

Recente berichten