Terug naar Alledaagse situaties
Alledaagse situaties
Help! Mijn dreumes huilt hysterisch
In dit artikel lees je wat er in je dreumes gebeurt, waarom niets lijkt te werken en en jij dan?. Zo krijg je zachtere woorden en concrete stappen voor thuis.
Het begon met iets kleins. Een koekje dat brak, een deur die hij zelf wilde dichtdoen, jij die zijn jas aandeed terwijl hij dat zelf wilde.En nu ligt hij op de grond en is hij niet meer te bereiken. Hij gilt, hij is rood, hij duwt je weg en wil tegelijk dat je blijft. En het duurt lang.Dat is een van de zwaarste momenten om als ouder mee te maken, zeker als het meerdere keren per dag gebeurt.
Wat er in je dreumes gebeurt
Een dreumes voelt inmiddels van alles en heeft daar bijna geen woorden voor, en dat is precies het probleem.Hij wil ontzettend veel en kan nog vrijwel niets van wat daarbij komt kijken. Hij kan niet wachten, hij kan zijn teleurstelling niet dragen, hij kan zijn wil niet loslaten als het niet gaat, en hij kan niet zeggen wat er is. Als er dan iets misgaat, is er geen enkele uitweg behalve deze.Wat er bovendien gebeurt is dat het deel van zijn hoofd dat overziet en afremt op zo'n moment even uitvalt. Hij kan dan niet luisteren, niet nadenken en niet kiezen, en alles wat er van buitenaf bij komt, komt er bovenop.Waarom niets lijkt te werken
Uitleggen werkt niet, afleiden werkt niet, streng doen werkt niet, en toegeven werkt wel maar leert hem iets wat je niet wilde.Dat is geen gebrek aan aanpak van jouw kant. Er is op dat moment gewoon niemand thuis om mee te praten, en dat blijft zo tot de bui vanzelf zakt.Dat is misschien wel het belangrijkste om te weten, want het haalt een last weg die veel ouders meedragen: het gevoel dat je iets mist, dat een andere ouder vast wel de goede zin zou kennen. Die zin bestaat niet.Wat je doet tijdens de bui
Blijf erbij en zeg zo min mogelijk. Jouw aanwezigheid is het enige wat op dat moment werkt, want een dreumes kan zichzelf nog niet rustig maken en leert dat door het bij jou te voelen. Dat het aanvoelt alsof je niets doet, klopt in zekere zin ook, en het is precies wat er nodig is.
Zorg dat hij zich niet bezeert en haal gevaarlijke dingen weg. Houd hem alleen vast als dat nodig is of als hij dat duidelijk wil, want het ene kind wordt rustig van aanraking en het andere juist niet.
Laat je eigen ademhaling zakken. Hij pikt jouw spanning haarfijn op, dus als jij ophoudt met opjagen zakt hij uiteindelijk mee. Niet meteen, en soms pas na tien minuten.
Benoem kort wat je ziet als het zakt. "Je was heel boos." Meer hoeft niet, en eerder heeft het geen zin.
En troost hem erna. Dat is geen belonen van het gedrag maar er zijn voor een kind dat net iets heftigs heeft meegemaakt en daar zelf ook van geschrokken is.
